|
03/05/2008
|
ΜΑΡΙΟΣ ΤΟΚΑΣ: Ο ΜΕΛΩΔΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ
Μαρίνα Αρμεύτη
Μεγάλη
ευλογία να μπορείς να μεταφράζεις τους κραδασμούς της
ψυχής σου σε ήχο. Να ντύνεις τη σιωπή. Να ψηλαφείς ένα
κόσμο άυλο και να του δίνεις υπόσταση. Να καταφέρνεις με
αυτό τον τρόπο να φέρνεις τους ανθρώπους πιο κοντά. Με τα
χέρια ανοιχτά σε μια πίστα να παραπατάνε παρέα με τη χαρά
ή τη λύπη τους και να εξιλεώνονται. Αλλοτε πάλι με μάτια
μισόκλειστα να μεταλαμβάνουν από το περίσσευμα της ψυχής
του καλλιτέχνη και να επικοινωνούν με τον πιο άμεσο τρόπο,
αφού ο ένας καταφέρνει να αγγίξει κομματάκι την ψυχή του
άλλου.
Γι΄ αυτό ο Μάριος Τόκας καταξιώθηκε στο χώρο της τέχνης
και της μουσικής. Γιατί έφερε τους ανθρώπους πιο κοντά.
Γιατί έκανε το μικρό, το καθημερινό και το ασήμαντο να
έχει αξία και να αντέχει στο χρόνο. Αλλά και το μεγάλο,
τον ύμνο στην Παναγία, τον έφερε πιο κοντά στην
πραγματικότητα, μειώνοντας την απόσταση, εξοικειώνοντας
μας με τον ίδιο το Θεό. Η σχέση μας με τον τόπο μας μπορεί
να άλλαξε μέσα από τους στίχους της Νεσιέ Γιασίν « Η δική
μου η πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυο» ή μέσα από τους
στίχους του Ευαγόρα Παλλικαρίδη « Την Ελλάδα αγαπώ αλλά κι
εσένα». Σίγουρα ο άνθρωπος σηκώνει τον εαυτό του λίγο πιο
ψηλά με ήχους και μελωδίες που βγήκαν από την ψυχή του
δημιουργού σε αντίθεση με τις έτοιμες συνταγές επιτυχίας
(οι οποίες κατακλύζουν τους χιλιόκυκλους μας) που σε
αφήνουν στο τέλος με το αβάσταχτο κενό του ρηχού και της
πνευματικής ευτέλειας.
Τα τραγούδια του Μάριου Τόκα μπορεί να μην είναι του
γούστου αρκετών. Μπορεί κάποιοι να είναι πιο «ροκάδες»,
πιο «έντεχνοι» ή της ποπ και λιγότερο «λαϊκοί», όμως
σίγουρα σε ανύποπτο χρόνο ψιθύρισαν ένα στίχο, σφύριξαν
μια μελωδία και ξεκούρασαν το μυαλό τους με κάτι από Τόκα
ίσως εν αγνοία τους. Ό, τι αξίζει αντέχει στο χρόνο κι ο
Μάριος Τόκας άντεξε μέσα στη φθορά του ελληνικού
τραγουδιού. Δεν βγήκε στις εκπτώσεις, δεν καταδέχτηκε
εύκολα κέρδη. Υπηρέτησε την τέχνη του με εντιμότητα γι΄
αυτό και τάφηκε με ό,τι πιο όμορφο από τη βυζαντινή μας
κληρονομιά τόσο σε μορφή όσο και σε περιεχόμενο, με τον
Αναστάσιμο Ύμνο!
|
