|
Μέσα
σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, η ανθρωπότητα διάνυσε
έναν τόσο μακρύ δρόμο, που κοντινοί μας αιώνες - σαν
τον 18ο και τον 19ο - μας φαίνονται σήμερα προϊστορία
του ανθρώπινου γένους. Είναι κοινή διαπίστωση ότι ο
επόμενος αιώνας θα είναι πολύ διαφορετικός από το
σημερινό. Η προσπάθεια εκσυγχρονισμού κάθε κοινωνίας
είναι ακριβώς η αναζήτηση της πορείας προς το αύριο.
Στην πατρίδα μας δυστυχώς παρατηρείται μια στασιμότητα,
ενώ τα επίπεδα είναι χαμηλά σχεδόν στα πάντα. Η
κοινωνίαμας αντί να εκσυγχρονίζεται,
παρουσιάζειδείγματα μαρασμού και ακραίου συντηρητισμού.
Σε μια εποχή που η Ελλάδα έχει ήδη μπει σε μια νέα
τροχιά, η Κύπρος δεν μπορεί να μένει πίσω. Εάν
προσδοκούμε να βρεθούμε εκεί που σχεδιάζεται το μέλλον
του κόσμου, οφείλουμε να ξεπεράσουμε τη στασιμότητα.
Θα ήταν, όμως, αδύνατο να αναπτύξει κανείς αυτές τις
πτυχές χωρίς μια ματιά στο παρελθόν. Επιπλέον, θα ήταν
παράλειψη να μη μιλήσει κανείς για τον εκσυγχρονισμό
χωρίς τη διασύνδεσή του με την τεχνολογική εξέλιξη.
Πιστεύω ότι, από πλευράς τεχνολογικής ανάπτυξης, ο
σιδηρόδρομος διαδραμάτισε πριν από δύο αιώνεςτον ίδιο
ρόλο που διαδραματίζει σήμερα το Internet. Όπως τότε
οι σιδηροδρομικές γραμμές, έτσι και σήμερα τα
ηλεκτρομαγνητικά κύματα φέρνουν πιο κοντά τους
ανθρώπους με ανεπανάληπτες κοινωνικές και τεχνολογικές
συνέπειες. Σταθμός στην τεχνολογική εξέλιξη είναι η
πρώτη διεθνής έκθεση, το 1851, που φιλοξενείται στο
τότε νεόκτιστο Crystal Palace. Εκεί γίνεται αντιληπτή
ηκατάκτηση του κόσμου από την ισχύ των μηχανών. Τον
19ο αιώνα ο σιδηρόδρομος αρχίζει να ενώνει και να
φέρνει πιο κοντά ανθρώπους και έθνη. Ο καναδικός
σιδηρόδρομος θα ενώσει συγκοινωνιακά τη χώρα από την
Αντλαντική ακτή μέχριτην ακτή του Ειρηνικού Ωκεανού.
Δικαιολογημένα ο τότε πρωθυπουργός της χώρας δήλωνε
περήφανα, κατά τα εγκαίνια του έργου: «Ναι, τώρα
είμαστε ένα έθνος». Κάτι αντίστοιχο θα πει το 1981 ο
Εντουάρ Μίλλερ για το Internet. «Ναι, τώρα ο πλανήτης
μας είναι ένα χωριό».
Η Marie Curie σε ένα συνέδριο της μοντέρνας φυσικής το
1902 έλεγε: «Η επανάσταση της φυσικής είναι αποτέλεσμα
των σιδηροδρομικών γραμμών, γιατί για πρώτη φορά
έφερναν τόσους επιστήμονες μαζί, πράγμα που οδήγησε
στη σύνθεση της σκέψης».
Μέσα σε εκείνη την τεχνολογική έξαρση που συγκλόνιζε
την Ευρώπη στις αρχές του 19ου αιώνα, η Ελλάδα πάλευε
για εθνική ανεξαρτησία. Μια μελέτη της ιστορίας του
ελληνικού σιδηρόδρομου κατά τη μετα-επαναστατική
περίοδο φέρνει στην επιφάνεια μια άλλη πτυχή. Μια
πτυχή απόλυτα συνδεδεμένη με την ανεπάρκεια μιας
ηγεσίας που αδυνατούσε να αντιληφθεί ότι η
απελευθέρωση έδινε την ευκαιρία για την άλλη
επανάσταση, που θα έφερνε ξανά την Ελλάδα στην καρδιά
του σύγχρονου κόσμου. Ο ελληνικός σιδηρόδρομος αργούσε
εξαιτίας των αντινεωτεριστών που εναντιώνονταν σε κάθε
προσπάθεια εισαγωγής από τη Δύση. Ωστόσο, το ελληνικό
έθνος πλήρωνε αυτή την αναποφασιστικότητα με το ακριβό
τίμημα της τεχνολογικής καθυστέρησης και κατ' επέκταση
της μη οικονομικής ανάπτυξης.
Ας γυρίσουμε όμως στους νέους καιρούς. Πριν από ένα
χρόνο, ο Γάλλος καθηγητής Φιλίπ Φρελό στο
τελευταίοWorkshop της λέσχης Κοντορσέ στο Παρίσι, με
θέμα «Οι σοσιαλιστές μπροστά στην παγκοσμιοποίηση»,
έλεγε: «Ο υπό εκκόλαψη ηλεκτρονικός καπιταλισμός δεν
αντιμετωπίζεται ούτε με ξενοφοβίες ούτε με κλείσιμο
των συνόρων ούτε με εξωπραγματικές εθνικές κοινωνικές
πολιτικές που αγνοούν το άνοιγμα του κόσμου. Όλα αυτά
είναι επικίνδυνα. Ο ηλεκτρονικός καπιταλισμός μάς
οδηγεί στο να μάθουμε να διαχειριζόμαστε την
πολυπλοκότητα. Η λύση στα προβλήματα που
δημιουργούνται, και που όντως είναι πρωτόγνωρα,
βρίσκεται στην περισσότερη δημοκρατία και αλληλεγγύη
σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο. Υπό αυτή την έννοια,
προοδευτική είναι η πολιτική που προσδίδει περισσότερη
δημοκρατική νομιμότητα στους ευρωπαϊκούς θεσμούς».
Σε μια εποχή που ο διάλογος στις αναπτυγμένες χώρες
είναι τόσο ανοικτός και προσδίδει το στίγμα μιας
κοινωνικής συμμετοχής με μεγάλη εξωστρέφεια, στην
πατρίδα μας αυτός ο διάλογος παίρνει έναν απόλυτα
εσωστρεφή χαρακτήρα. Αυτά που απασχολούν κάποιους εδώ
είναι ακόμη πιο παλιά και από τη βιομηχανική
επανάσταση, και εδώ ακριβώς είναι η κρίση του
κυπριακού κατεστημένου: η προσκόλλησή του σε άλλες
εποχές. Είναι πια πασιφανές ότι η εμβέλεια της
πλειοψηφίας του «πολιτικού» λόγου στην πατρίδα μας
φθάνει μετά δυσκολίας στις ακρογιαλιές του νησιού μας.
Όλα αυτά σε μια εποχή που ο όρος «παγκοσμιοποίηση»
μονοπωλεί το σύγχρονο πολιτικό λόγο.
Βαδίζουμε χωρίς αμφιβολία προς μια νέα τεχνολογική
επανάσταση. Η οπτο-ηλεκτρονική ανοίγει το δρόμο προς
αυτή την κατεύθυνση. Η μοντέρνα βιολογία ανατρέπει
παλιές αντιλήψεις και είναι ίσως στις παραμονές
κάποιων θεμελιωδών επαναπροσδιορισμών. Γεννιέται ένας
κόσμος που ξεπερνά τα στενά όρια των εθνικών
αντιλήψεων και ταυτόχρονα διαγράφει τα γεωγραφικά όρια
των εθνών. Αποτελεί δημαγωγία και υπεραπλούστευση να
υποστηρίζει κανείς σήμερα ότι η παγκοσμιοποίηση και οι
επιπτώσεις της αντιμετωπίζονται με εθνικές πολιτικές.
Γεννιέται ένας κόσμος που τονίζει την οικουμενικότητά
του, αλλά και την ανταγωνιστική του φύση. Σήμερα και
μικρές χώρες, με ένα σωστό προγραμματισμό, μπορούν να
μπουν στην κούρσα του επιστημονικού γίγνεσθαι. Το πιο
εντυπωσιακό, όμως, φαινόμενο είναι η απλοποίηση της
επιστημονικής ερευνητικής προσπάθειας, ακριβώς μέσα
από την πολυπλοκότητά της. Μικρές χώρες μπαίνουν σιγά
- σιγά στην πρωτοκαθεδρία ερευνητικών κατευθύνσεων,
που καταλήγουν σε σημαντικά τεχνολογικά επιτεύγματα.
Η Κύπρος θα μπορούσε να επιλέξει τους δικούς της
στρατηγικούς τομείς. Μια σύγχρονη χώρα δεν
περιορίζεται απλώς και μόνο σε εισαγωγή γνώσης και
τεχνολογίας, αλλά και η ίδια θα πρέπει κάπου να
προπορεύεται. Δεν είναι δυνατό να προχωρούμε προς την
Ευρώπη με ερευνητικό προϋπολογισμό 0,1%, 15 φορές
λιγότερο από τη Μάλτα, 30 φορές λιγότερο από το μέσο
της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εάν ξοδεύαμε 1% του εθνικού
εισοδήματος για έρευνα και τεχνολογία, θα μπορούσαμε
να προχωρούσαμε, για παράδειγμα, στην ανάπτυξη
σύγχρονων κέντρων ηλιακής ενέργειας. Σε 10 χρόνια από
σήμερα θα είχαμε μια αξιόλογη θέση στον κόσμο σε
θέματα ηλιακής τεχνολογίας. Η Κύπρος θα γινόταν ένα
σημαντικό επιστημονικό κέντρο, μια διεθνής αναφορά γι'
αυτούς τους τομείς. Έτσι τις μέρες που θα κτυπάμε την
ευρωπαϊκή πόρτα δε θα ακούμε μόνο γι' αυτά που θα μας
δώσουν, αλλά θα μιλάμε και γι' αυτά που εμείς θα τους
δώσουμε.
Μαζί όμως με την τεχνολογική επανάσταση γεννιέται και
μια νέα μορφή αναλφαβητισμού: ο επιστημονικός
αναλφαβητισμός. Γεννιέται μια γλώσσα που όλο και
λιγότεροι άνθρωποι θα την αντιλαμβάνονται. Μέσα από
αυτή τη συνθετότητα και πολυπλοκότητα, ο νέος
πολιτικός λόγος είναι αναγκασμένος να αλλάξει τη μορφή
του. Θα είναι ένας λόγος πολλαπλών διαστάσεων που θα
πηγάζει μέσα από ποικιλόμορφες ομάδες σκέψης. Τα έθνη
τα οποία δε θα προσαρμοστούν σ' αυτά τα δεδομένα θα
μείνουν πίσω, θα βυθιστούν, θα τα προσπεράσει η
ιστορία.
Η τεχνολογική μας ανασυγκρότηση θα επηρεάσει
ανυπολόγιστα το εθνικό μας πρόβλημα. Ας μιλήσουμε, για
παράδειγμα, για κάποιες πτυχές της τουρκικής
υδροπολιτικής. Αν κοιτάξει κανείς το γεωγραφικό χάρτη
της ανατολικής Τουρκίας, συνδυάζοντας τη ροή του
τελευταίου μικρού ποταμού με τα γεωγραφικά υψόμετρα,
δε χρειάζεται μεγάλη σκέψη, για να αντιληφθεί κάποιος
την τουρκική υδροπολιτική. Τα επόμενα βήματα αυτής της
πολιτικής και οι πιθανές ιστορικές εξελίξεις που
έρχονται θα εξαρτηθούν σε μεγάλο βαθμό από τη λογική
προεπέκταση της γεωγραφικής ανάλυσης. Είναι αδύνατο
για Κύπρο και Ελλάδα να διαδραματίσουν έναν ουσιαστικό
ρόλο στην ανατολική Μεσόγειο, χωρίς να αναλύσουν σε
βάθος τέτοιες πτυχές. Τέτοιες αναλύσεις είναι φυσικά
αδύνατο να γίνουν στο εθνικό συμβούλιο ή στο
κοινοβούλιο, γιατί απλά και μόνο πρόκειται για μια
σειρά μελετών που μπορούν να γίνουν μόνο από ειδικούς.
Είναι ακριβώς εδώ που γεννιέται επιτακτικά η ανάγκη
δημιουργίας ενός πραγματικού «Κέντρου Στρατηγικών
Μελετών».
Όσον αφορά τους τουρκικούς δορυφόρους, θα βρεθούμε
σύντομα προ εκπλήξεων, εάν δεν αντιδράσουμε ουσιαστικά
και άμεσα. Καταρχήν, η Τουρκία αρχίζει να διαμορφώνει
και στην πράξη ένα ουσιαστικό διαστημικό δορυφορικό
πρόγραμμα που της προσφέρει εμπειρία, τεχνογνωσία,
γόητρο και επιπλέον της διογκώνει το γεωπολιτικό της
χώρο. Ας μην ξεχνάμε ότι ο εναέριος χώρος δε σταματά
μόνο εκεί που μπορεί να φτάσει η αεροπορία. Μέσα από
αυτό το δορυφορικό έλεγχο η Τουρκία θα μπορεί επίσης,
πέραν από τις επικοινωνίες, να στραφεί και να αναλύει
με δικές της πια φωτογραφίες βασικές πτυχές σχετικά με
τη δομή του ευρύτερου χώρου, θα μπορεί να αναλύει
δυναμικά τις στρατιωτικές αλλαγές της περιοχής. Τα
πράγματα, για παράδειγμα όσον αφορά την ανάλυση της
υδροπολιτικής της Τουρκίας, θα ήταν πολύ πιο απλά για
μας, εάν διαθέταμε τη δορυφορική κάλυψη. Θα πρέπει,
λοιπόν, ο ελληνισμός να απαντήσει με ένα διαστημικό
πρόγραμμα που θα προσπερνά το 2010. Ένα πρόγραμμα που
θα του δώσει ένα βασικό δορυφορικόρόλο στην ανατολική
Μεσόγειο. Με αναβαθμισμένο το γεωπολιτικό μας ρόλο θα
μπορούσαμε έτσι να στραφούμε προς όλες τις χώρες της
περιοχής σε μία συνεργασία ειρήνης και κατανόησης.
Τι πρέπει λοιπόν να γίνει; Ποια είναι τα επόμενα
βήματα; Ποιες είναι οι προοπτικές για το μέλλον;
Πιστεύω ότι ο ελληνισμός μπορεί να απαντήσει και
μάλιστα ουσιαστικά. Διαθέτει ένα τεράστιο συγκριτικό
πλεονέκτημα απέναντι στην Τουρκία, τους ανθρώπους, το
επιστημονικό δυναμικό, την επιστημονική του
οικουμενικότητα. Οι Έλληνες πανεπιστημιακοί στις ΗΠΑ
και την Ευρώπη είναι πολυάριθμοι. Θέτοντας έτσι ως
βάση πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα, να
αποκτήσουμε σιγά - σιγά και τεχνολογικό πλεονέκτημα.
Υπάρχουν οι άνθρωποι, τα μέσα και το μόνο που μένει
είναι η θέληση και το όραμα. Θα πρέπει, λοιπόν, να
χαράξουμε την τεχνολογική μας πορεία με ένα ανοικτό
ανταγωνιστικό σύστημα, όπου θα μπορούν να συμμετέχουν
όλοι οι Έλληνες ερευνητές της διασποράς, να αρχίσουμε
την τεχνολογική μας υπερπροσπάθεια. Σήμερα είναι η
τεχνολογία το κλειδί για εθνική ανεξαρτησία.
Στην Κύπρο θα πρέπει η πολιτεία και τα κόμματα να
αντιληφθούν το ρόλο του πανεπιστημίου, να το
ενθαρρύνουν, να το στηρίξουν. Θα πρέπει επίσης να
αντιληφθούν ότι η ίδρυση ιδιωτικού πανεπιστημίου
αποτελεί αναγκαιότητα. Ποτέ δεν είχαμε τόσο μεγάλο
αριθμό επιστημονικών προγραμμάτων όσο τα τελευταία
πέντε χρόνια με τη λειτουργία του πανεπιστημίου. Σιγά
σιγά η πατρίδα μας εμφανίζεται στα διάφορα ευρωπαϊκά
προγράμματα, δίνει το παρόν της, και αναγγέλλει
καθημερινά στην επιστημονική Ευρωπαϊκή Κοινότητα ότι
«η Κύπρος είναι εδώ». Η επιστημονική και ερευνητική
ένωση με την Ευρώπη είναι πια γεγονός και έγινε πριν
καν αρχίσουν οι συνομιλίες για πολιτική ένταξη. Ποτέ η
Κύπρος δεν εμφανιζόταν σε τόσα διεθνή επιστημονικά
περιοδικά όσο τα τελευταία χρόνια. Σήμερα, παραμονές
του ενταξιακού διαλόγου υποτίθεται ότι ετοιμάζονται οι
ομάδες επαφής. Από πόσους πανεπιστημιακούς και
ερευνητές ζητήθηκαν οι γνώσεις τους για την οικονομία,
την παιδεία, τον πολιτισμό και την έρευνα; Θα συζητά
το Υπουργείο Εξωτερικών για την επιστημονική έρευνα
στις Βρυξέλλες χωρίς την παρουσία μάχιμων ερευνητών;
Είναι περίεργο το γεγονός ότι πολλοί από εμάς
χρησιμοποιούνται από πολλά υπουργεία της ελληνικής
κυβέρνησης αλλά ποτέ από τους κυβερνητικούς
μηχανισμούς της πατρίδας μας. Από την άλλη, φυσικά, το
Πανεπιστήμιο της Κύπρου θα πρέπει να κατανοήσει
επιτέλους τον ιστορικό του ρόλο. Οι πανεπιστημιακοί
πρέπει να βγουν προς την κοινωνία. Η λεγόμενη
ακαδημαϊκή ελευθερία προσδιορίζει γι' αυτούς κυρίως
την ελεύθερη έκφραση.
Στην Κύπρο, εκσυγχρονισμό απαιτούν εδώ και τώρα τα
κόμματα. Το ερώτημα, όμως, είναι απλό: Κυβερνούν εδώ
και 5 χρόνια, άλλοι κυβέρνησαν και συγκυβέρνησαν για
δεκαετίες, γιατί λοιπόν δεν εκσυγχρόνισαν το κράτος
και τους θεσμούς; Ή, τουλάχιστον, γιατί δεν άρχισαν
αυτή τη διαδικασία; Ποιος τους εμπόδισε; Ελέγχουν τα
πάντα, την εκτελεστική και νομοθετική εξουσία, τους
ημικρατικούς οργανισμούς, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης
και τις συντεχνίες. Ποιος, λοιπόν, φταίει που ο
εκσυγχρονισμός τους δεν έγινε πράξη; Και σας ρωτώ:
Είναι εκσυγχρονισμός ο υποτυπώδης κοινοτικός διάλογος
στην πατρίδα μας, που περιορίζεται ανάμεσα στις
ελεγχόμενες συντεχνίες, τους ξενοδόχους και τους
εισαγωγείς; Είναι εκσυγχρονισμός η αγορά συστημάτων
αρκετών εκατομμυρίων λιρών (βλέπε ΑΗΚ) από μεσάζοντες
αντί μέσω απευθείας διακρατικών συμφωνιών; Είναι
εκσυγχρονισμός η δήθεν δωρεάν παιδεία και υγεία, όταν
στην ουσία τα χαμηλά στρώματα επιδοτούν τα πλουσιότερα;
Τι είναι, τέλος πάντων, ο εκσυγχρονισμός; Η απάντηση
είναι απλή: Ο εκσυγχρονισμός είναι έννοια που
βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τη συντήρηση, τη
συντήρηση οποιουδήποτε χρώματος. Εκσυγχρονισμός είναι,
για παράδειγμα, να συζητήσουμε τις μεγάλες τομές που
χρειάζεται το κράτος. Είναι να μιλήσουμε με διαφάνεια
για τις χαλαρώσεις, το περιβάλλον, για τους μη
προνομιούχους, να δημοσιεύσουμε επιτέλους ποιοι
μοιράστηκαν μέχρι τώρα χιλιάδες σκάλες κρατικής γης,
ποιοι επωφελήθηκαν απλόχερα απ' αυτό το κράτος, από
την ίδρυσή του μέχρι σήμερα, ποιοι αρνούνται να
πληρώσουν τους φόρους τους, να δούμε και πάλι τις
σχέσεις κράτους και εκκλησίας, πρόβλημα, για
παράδειγμα, που οι Γάλλοι έχουν λύσει από το 1789.
Εκσυγχρονισμός είναι να πατάξουμε την ευνοιοκρατία και
να βάλουμε ένα τέλος στη βιοπολιτική κλωνοποίηση.
Εκσυγχρονισμός είναι να μιλήσουμε για τα κριτήρια
ποιότητας των σχολείων μας, για την κατάργηση της
επετηρίδας και την αντικατάστασή της με αξιοκρατικές
διαδικασίες, εκσυγχρονισμός είναι να μιλήσουμε,
επιτέλους, για τον αποδεκατισμό της κυπριακής νεολαίας
στην άσφαλτο. Εκσυγχρονισμός είναι με λίγα λόγια να
αφουγκραστούμε την κοινωνία και να της πούμε όλη την
αλήθεια και για όλα.
Εκσυγχρονισμός είναι η κατοχύρωση των δημοκρατικών
θεσμών, που σήμερα κινδυνεύουν από την ανισοπολιτεία
που προωθούν διάφορα κανάλια και ραδιόφωνα,
επιλέγονταςποιο θέλουν για βουλευτή και ποιο για
δήμαρχο. Εκσυγχρονισμός είναι να ξεπεράσουμε την
κοινωνία των κομμάτων προς όφελος της κοινωνίας των
πολιτών και να αφήσουμε πίσω μας τη λογική των
μηχανισμών της νομήςτης εξουσίας. Ποιοι, λοιπόν,
θέλουν πράγματι τον εκσυγχρονισμό και ποιοι όχιείναι
απλό να το αντιληφθεί κανείς. Αυτοί, όμως, που
νέμονται σήμερα και για δεκαετίες την εξουσία είναι το
τελευταίο πράγμα που θα ήθελαν.
Ας αφήσουμε, όμως, το Νικολό Μακιαβέλι στον «Ηγεμόνα»
να μας περιγράψει τους φίλους και τους εχθρούς της
μεταρρύθμισης: «Τίποτα δεν είναι πιο δύσκολο, πιο
αβέβαιο, πιο επικίνδυνο από το να πάρει την
πρωτοβουλία της εισαγωγής νέων θεσμών και εθίμων.
Γιατί ο μεταρρυθμιστής έχει εχθρούς όλους εκείνους που
έχουν άμεσο και απόλυτο συμφέρον να διατηρούνται οι
παλιοί θεσμοί και βρίσκει απρόθυμους φίλους εκείνους
που θα ωφεληθούν από τους νέους».
Για τη σύγχρονη σοσιαλδημοκρατική κοσμοθεωρία τι είναι,
όμως, ο εκσυγχρονισμός; Φυσικά δεν είναι μόνο τα
μεγέθη της οικονομίας, οι τουριστικοί δείκτες και η
πορεία των μετοχών. Εκσυγχρονισμός είναι ό,τι προωθεί
την αξιοπρέπεια, την κοινωνική δικαιοσύνη, τη συνοχή
της κοινωνίας, την ανάπτυξη, τη ρήξη με τη συνήθεια,
τη ρήξη με το χθες. Είναι ό,τι προωθεί τα καινούργια
οράματα ενός λαού, είναι ό,τι προωθεί και ενισχύει τα
δικαιώματα των πολιτών.
Οι εκάστοτε κυβερνώντες μιλούν επίσης για τον
εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης. Κατά καιρούς
πανηγυρίζουν για τον εκσυγχρονισμό τους τον οποίο
φυσικά αντιλαμβάνονται ως την αντικατάσταση των
παλαιών γραφομηχανών με νέους υπολογιστές.
Εκσυγχρονισμός, όμως, είναι στην ουσία η αλλαγή
ολόκληρου του θεσμικού πλαισίου. Δεν είναι δυνατό,
παραμονές του 2000, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας να
διορίζει ακόμη διευθυντές στους ημικρατικούς
οργανισμούς. Αυτές οι θέσεις θα πρέπει να
προκηρύσσονται και να εκλέγονται οι καλύτεροι μέσα από
διεθνείς διαγωνισμούς. Στο δύσκολο ανταγωνιστικό
σημερινό κόσμο, η Αρχή Τηλεπικοινωνιών θα ανταγωνιστεί
σε διεθνές επίπεδο, εάν φυσικά η ηγεσία
τηςαναδεικνύεται η ίδια από διεθνείς δαγωνισμούς.
Η έννοια του εκσυγχρονισμού είναι μια διαρκής
σύγκρουση με τα κάθε λογής κατεστημένα: τα μικρά και
τα μεγάλα, τα ντόπια και τα ξένα. Σύγκρουση με όλα
αυτά που καθυστερούν την πορεία της κοινωνίας προς τα
εμπρός. Εκσυγχρονισμός είναι το φτιάξιμο μιας
κοινωνίας που θα βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με τον
πολίτη, όπου θα αισθάνεται σίγουρος, ελεύθερος και δε
θα φοβάται τις δημόσιες υπηρεσίες. Μιας κοινωνίας που
δε θα αρνείται να δώσει ευκαιρίες ανέλιξης.
Εκσυγχρονισμός είναι η βελτίωση της καθημερινής ζωής
του πολίτη, είναι η προώθηση της επιστήμης, της
έρευνας, της τεχνολογίας, του πολιτισμού, είναι η
προώθησητης σύγχρονης παιδείας. Είναι μια διαδικασία
κοινωνικής μετεξέλιξης. Είναι η εισαγωγή ενός
καινούριου πολιτισμικού και πολιτικού λόγου. Ενός
λόγου βασισμένου στην κοινωνική δικαιοσύνη και στις
ευαισθησίες των μη προνομιούχων Κυπρίων.
Ζούμε σε μια Κύπρο της εσωστρέφειας, της στατικότητας,
της μιζέριας, της ηττοπάθειας, της καχυποψίας, της
εθνοκαπηλίας, της σύγχυσης. Μπορεί, όμως, να γεννηθεί
η άλλη Κύπρος, αυτή της δυναμικότητας, της προοπτικής,
του οράματος, των συγκεκριμένων στόχων, των νέων
αντιλήψεων, η σύγχρονη Κύπρος. Η ανανέωση, ο
εκσυγχρονισμός και η μεταρρύθμιση θα έρθει μόνο από
τους σημερινούς μικρούς και τους μέχρι τώρα
αποκλεισμένους από τα υφιστάμενα πλέγματα εξουσίας.
Σήμερα, η Ευρώπη κυβερνάται από εκείνες τις δυνάμεις
που για χρόνια ήταν στο περιθώριο, ένα περιθώριο που
συντηρείτο για δεκαετίες από τα αριστερά και τα δεξιά
κατεστημένα. Η κοινωνία των πολιτών θα συγκροτηθεί και
στην πατρίδα μας. Η ιστορία τραβά μπροστά, αργά ή
γρήγορα θα μπούμε στο δρόμο της!
|
