|
Πριν από
ενάμιση περίπου χρόνο, μια ομάδα πέντε ανθρώπων, με
κοινούς προβληματισμούς και προσανατολισμούς,
αισθανθήκαμε την ανάγκη να μετουσιώσουμε κάποιες
πολιτικές μας σκέψεις σε πολιτική πράξη.
Βασικό ιδεολογικό εφόδιό μας υπήρξε σ' όλη τη διαδρομή
η ευρωπαϊκή και, ιδιαίτερα, η ελλαδική εμπειρία.
Έχοντας για πολλά χρόνια συνεχή επαφή με τα ελλαδικά
πράγματα, φτάσαμε αβίαστα να αισθανθούμε εντυπωσιακή
σύμπτωση απόψεων και στόχων με ό,τι εκπροσωπεί ο ΟΠΕΚ
Ελλάδας. Γι' αυτό και επιδιώξαμε από νωρίς την επαφή
με τα ηγετικά του στελέχη, και ιδιαίτερα με τους
Δημήτρη Παπούλια, Βασίλη Βουτσάκη και Γιώργο Πανταγιά.
Αξίζει να σημειώσουμε ότι, από τη στιγμή που
αποφασίσαμε να προχωρήσουμε στην ίδρυση του ΟΠΕΚ
Κύπρου, όλα έγιναν σε αρκετά σύντομο χρονικό διάστημα.
Από το Σεπτέμβριο του 1997 μέχρι την πρώτη μας τακτική
συνέλευση συζητήσαμε με φίλους που αγκάλιασαν την
προσπάθεια, ετοιμάσαμε και υποβάλαμε το καταστατικό
του ομίλου, προχωρήσαμε στην εγγραφή μελών, καταθέσαμε
το στίγμα της προσπάθειας με τη διακήρυξη αρχών και
διοργανώσαμε τρεις εκδηλώσεις - συζητήσεις, στη
Λευκωσία, Λεμεσό και Λάρνακα. Στις εκδηλώσεις αυτές,
με θέμα «Το νόημα του εκσυγχρονισμού στην Κύπρο του
2000», συμμετείχαν, ως ομιλητές, πολιτικές
προσωπικότητες από όλο το φάσμα των κοινοβουλευτικών
κομμάτων, καταξιωμένοι πανεπιστημιακοί και άλλες
προσωπικότητες.
Ως νέο Δ.Σ. προσπαθούμε να κινηθούμε στην ίδια γραμμή
σύνδεσης με τα προβλήματα και τους προβληματισμούς της
κοινωνίας. Αυτό αποτελεί και τη μόνη πραγματική πηγή
δύναμης για μας. Έτσι προχωρούμε ήδη στη δεύτερη, για
φέτος, μεγάλη εκδήλωση, μετά τη σημαντική - κατά την
άποψή μας- πρωτοβουλία της 14ης Μαρτίου, με θέμα τη
σοσιαλδημοκρατία στην Κύπρο. Θεωρούμε, μάλιστα, τα
κείμενα και τις ομιλίες που κατατέθηκαν - και
κατατίθενται και σήμερα - σ' όλες αυτές τις εκδηλώσεις
ως διαχρονιστικό απόκτημα. Και επειδή στόχος μας είναι
η ενίσχυση του στοιχείου της επιστημονικής τεκμηρίωσης
στον πολιτικό λόγο, προχωρούμε στις αμέσως προσεχείς
εβδομάδες στην έκδοσή τους σ' έναν τόμο - τον πρώτο,
ελπίζουμε, μιας σειράς εκδοτικών παρεμβάσεων του ΟΠΕΚ
Κύπρου.
Τι δεν είναι ο ΟΠΕΚ
Θα πρέπει από την αρχή να διευκρινίσουμε ότι ο ΟΠΕΚ
δεν είναι μια κλειστή λέσχη διανοουμένων, που στοχεύει
στην καταπολέμηση της ανίας των μελών του. Όμως, δεν
είναι ούτε και ένας συγκεκαλυμμένος τρόπος προώθησης
των όποιων προσωπικών πολιτικών φιλοδοξιών. Ο ΟΠΕΚ,
ακόμη, αποστρέφεται τους αποκλεισμούς προσώπων και
ιδεολογικών χώρων, αφού το άνοιγμα στο «άλλο» και στο
νέο αποτελούν συνεχή δείκτη των δραστηριοτήτων του.
Αλλά, ταυτόχρονα, γνωρίζουμε πολύ καλά πως -
γενικότερα στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στην Ελλάδα - το
κίνημα του εκσυγχρονισμού δεν είναι
αποϊδεολογικοποιημένο. Έχει πολιτική και ιδεολογική
ταυτότητα, με βασικούς φορείς της δυναμικής του τις
δυνάμεις του κέντρου και της κεντροαριστεράς.
Τι είναι ο ΟΠΕΚ
Έτσι, ο ΟΠΕΚ δεν αποκλείει και δεν αποκλείεται από
κανένα. Έχουμε, όμως, επίγνωση του γεγονότος ότι,
ανάμεσα στη συντηρητική παράταξη, που αρνείται ακόμη
να μετεξελιχθεί σε σύγχρονο αστικό κόμμα, και στην
παραδοσιακή αριστερά, που αντιμετωπίζει ακόμη το
σύγχρονο πολιτικό λόγο ως επικίνδυνη ρωγμή στην ασφαλή
ύπαρξή της, υπάρχει ένας πολυκερματισμένος χώρος, με
αξιόλογο ανθρώπινο και - δυνάμει - ιδεολογικό
δυναμικό. Και παρά τις διαχειριστικές του
κακοδαιμονίες, αυτός ο χώρος αποτελεί, εξ ορισμού, ένα
πεδίο ενδιαφέροντος και δράσης του ΟΠΕΚ. Με φιλόδοξη
προοπτική, όμως, όχι απλά τη συγκρότηση του κέντρου
και της κεντροαριστεράς αλλά και την ώθηση ολόκληρου
του πολιτικού φάσματος στην πορεία της αναδιοργάνωσης
σε νέα βάση, ώστε να είναι δυνατή και η υγιής πια
συνεννόηση ευρύτερων δυνάμεων. Χωρίς αποκλεισμούς,
γιατί κάτι τέτοιο θα αποτελούσε παράγοντα
αυτοαναίρεσης του ΟΠΕΚ.
Γνωρίζουμε, βέβαια, ότι ο όρος «εκσυγχρονισμός»
βρίσκεται υπό κατάχρηση σήμερα, αλλά και υπό διαρκή
αναστολή στην πρακτική πολλών από όσους τον
επαγγέλλονται στην Κύπρο.
Στόχος μας είναι να συμβάλουμε στη στοιχειοθέτηση ενός
αξιόπιστου πλαισίου, ενός οράματος για αναδιάρθρωση
της πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής και
πολιτιστικής ζωής στην Κύπρο, με εφόδια το λόγο και το
διάλογο.
Το εκσυγχρονιστικό αίτημα προέκυψε - ιδιαίτερα στην
Ευρώπη και στην Ελλάδα - ως αποτέλεσμα κυρίως των
αναγκών από τις νέες διεθνείς συνθήκες που επιφέρει η
παγκοσμιοποίηση. Δε μένει, όμως, στην αμυντική
αντίκριση της πολιτικής. Είναι μια επιθετική στάση στα
αιτήματα της συλλογικής μας ζωής. Θα έλεγα μάλιστα
ότι, ενώ δεν επιχειρεί να υποκαταστήσει τις
παραδοσιακές ιδεολογικές αντιθέσεις, επιδιώκει εν
τούτοις να ανατρέψει το σκηνικό των παραδοσιακών
συγκρούσεων. Στον κόσμο του σήμερα και του αύριο η
βασική ιδεολογική εντοπίζεται ανάμεσα στη σύγχρονη και
ανοικτή σκέψη και δράση, από τη μια, και στην όποια
συντηρητική εμμονή, από την άλλη.
Κινούμαστε, επομένως, προς συνθήκες πολυπλοκότητας,
όσον αφορά στο αίτημα των συστηματικών μεταρρυθμίσεων.
Και επειδή το περιεχόμενο, η οργάνωση και η προώθηση
των μεταρρυθμίσεων δεν μπορεί να γίνει ερήμην της
κοινωνίας, ο ΟΠΕΚ επιδιώκει να συμβάλει αποφασιστικά
στη μεταφορά αυτών των συζητήσεων μέσα στην κοινωνία.
Θα έλεγα ακόμη ότι στοχεύει να συμβάλει στη μετάβαση
της κοινωνίας μας από το επίπεδο της αόριστης
δυσαρέσκειας σε εκείνο της συνειδητής και
συγκροτημένης παρέμβασης. Αυτό δεν είναι ούτε
θεωρητικό ούτε ουτοπικό. Γιατί στις σύγχρονες
κοινωνίες - ακόμη και στην κυπριακή με τις γνωστές
συνθήκες ανοχής και συνενοχής - οι πολίτες δεν
περιμένουν από όσους εκφέρουν πολιτικό λόγο να δώσουν
άμεση απάντηση στις ανησυχίες και τις προσδοκίες τους.
Αλλά, όπως θα έλεγε και ο Λιονέλ Ζιοσπέν, «έχουν τη
νόμιμη απαίτηση να τους συνυπολογίζουν στη διαμόρφωση
της πολιτικής τους».
Σε μια ημικατεχόμενη πατρίδα, όπως η Κύπρος, τα
πράγματα γίνονται ακόμη πιο πολύπλοκα. Ο αγώνας για
εθνική επιβίωση μετατρέπεται σε διάχυτη αγωνία που
επηρεάζει τα πάντα, ακόμη κι όταν δεν το
συνειδητοποιούμε. Αυτές τις μέρες, είμαστε όλοι
μέτοχοι του συλλογικού μας άγχους για την τροπή που θα
πάρει τελικά η πορεία ένταξής μας στην ΕΕ Τα αυτονόητα
γίνονται για μας αντικείμενο επίμοχθων προσπαθειών.
Και ο μονόδρομος της ένταξης στην ΕΕ έχει ως κέντρο
τις συντεταγμένες του εθνικού θέματος. Έτσι
κινδυνεύουμε να χάσουμε την ευκαιρία, αυτή η πλούσια
διαδρομή να είναι και για μας ένα σχολείο θήτευσης στη
νέα σκέψη και στις νέες προβληματικές.
Όμως, ακόμη κι αν συχνά το εθνικό μας θέμα
χρησιμοποιήθηκε ως άλλοθι, για να αναστείλει την
πολιτική και θεσμική αναδιάρθρωση, δεν πρέπει να
υπονοηθεί το δικαίωμα και στο αντίστροφο. Κάθε άλλο,
μάλιστα. Ίσα - ίσα που, ακριβώς, η ημικατεχόμενη
Κύπρος χρειάζεται όσο οτιδήποτε άλλο τη μεταρρύθμιση
και τη συγκρότηση. Μόνο έτσι καθίσταται εφικτή η
αντιμετώπιση της απειλής από έναν αριθμητικά υπέρτερο
αντίπαλο. Πειστικός προς τούτο είναι ο λόγος του
Έλληνα πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη: «Πατριωτισμός σήμερα
σημαίνει προσπάθεια και θέληση για τη συνολική
ενδυνάμωση της χώρας... Πατριωτική υποχρέωση είναι να
εκσυγχρονίσουμε το κράτος και τις κοινωνικές
συμπεριφορές, να προωθήσουμε την κοινωνική συνοχή και
την πολιτιστική ανάπτυξη».
Ως ΟΠΕΚ Κύπρου δεν μπορούμε να εγγυηθούμε το
αποτέλεσμα, γιατί δεν εξαρτώνται όλα από τις μικρές
μας δυνάμεις. Μπορούμε, όμως, να εγγυηθούμε τις
προθέσεις μας. Αλλά και τη βούλησή μας να το παλέψουμε
όσο μπορούμε.
|
